Crna Gora juče je proslavila Dan državnosti, u znak sjećanja na 13. jul 1878. godine, kada je na Berlinskom kongresu priznata kao samostalna država, i isti datum 1941. kada je počeo narodni ustanak protiv fašizma.
Crna Gora da, ali ne i njen premijer Krivokapić. Slučaj vjerovatno nezabilježen u istoriji jedne zemlje, da se premijer ne oglasi i ne uputi čestitku povodom najvažnijeg datuma u istoriji slobodarske Crne Gore. Šta ga je tačno omelo, spriječilo, ili možda KO?
Zaboravio nije, a i da jeste, podsjetili bi ga, ili bi već vidio obilježavanja širom zemlje.
I građani su se tokom dana pitali gdje je premijer, zašto nema čestitke njegove. Ima i onih koji nijesu bili iznenađeni. Kažu: “Ništa nam ne treba njegova čestitka, svi znamo šta misli i to je dovoljno. Ne mora lažno da čestita, ali neka prihvati već jednom da ne može da bude premijer ove države”.
I na kraju, podsjetnik za premijera. U Crnoj Gori se 13. jula slavi Dan državnosti, jer joj je tog dana 1878. godine na Berlinskom kongresu priznata nezavisnost, a istog dana 1941. godine dignut je opštenarodni antifašistički ustanak. To je bio uvod u Narodno-oslobodilačku borbu, u kojoj je, važnim političkim odlukama, počela obnova državnosti Crne Gore, ukinute 1918. njenim prisajedinjenjem Srbiji, odnosno Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca koja je kasnije postala Jugoslavija.
Na Crnogorskoj antifašističkoj narodnoj skupštini, održanoj krajem 1944. u Kolašinu, donijeta je odluka o statusu Crne Gore kao jedne od federalnih jedinica buduće federativne Jugoslavije. Ali, čemu sve ovo. Premijer je ionako već priznao da nije želio postojanje suverene Crne Gore.