U Beogradu je, nakon duge i teške bolesti, preminuo Dušan Vesić, novinar, muzički kritičar, producent i jedan od najznačajnijih hroničara jugoslavenske rock scene.
Za njega novinarstvo nikada nije bilo samo posao. Bio je duboko uključen u muzičku scenu koju je pratio, poznavao njene aktere i bilježio događaje dok su se odvijali. Zahvaljujući tome, iza sebe je ostavio izuzetno vrijednu arhivu priča, svjedočenja i podataka o jednoj važnoj kulturnoj epohi.
Vijest o njegovoj smrti potvrdila je njegova dugogodišnja saradnica i prijateljica Sandra Rančić, koja se od njega oprostila emotivnim riječima. Vesićev odlazak predstavlja veliki gubitak ne samo za novinarstvo već i za sve one koji su se bavili historijom muzike na prostoru bivše Jugoslavije.
Bio je čovjek kojem su brojni muzičari vjerovali, a njegovo poznavanje scene omogućilo mu je da sačuva brojne detalje koji bi bez njega vjerovatno bili zaboravljeni.
Vesić je rođen u Beogradu 1959. godine. Kao dječak želio je postati vozač tramvaja, ali se njegov život promijenio 1972. godine, kada je tokom ljetovanja u Tučepima novac za sladoled potrošio na ulaznicu za koncert grupe „Pro arte“. Od tog trenutka muzika je postala njegova velika životna preokupacija.
Kratko je studirao historiju, a potom se potpuno posvetio rock kulturi. Tokom osamdesetih godina pisao je za brojne važne časopise i novine, među kojima su bili „Zdravo!“, „Rock“, „Pop Rock“, „Itd“, „Ćao“, „Džuboks“ i „Politika“, a radio je i kao urednik posvećen domaćoj muzičkoj sceni.
Njegov angažman nije se završavao pisanjem. Vesić je tokom karijere bio muzičar, producent, menadžer i organizator koncerata. Pjevao je prateće vokale na izdanjima „Krvne grupe“ i „Plavog orkestra“, radio kao menadžer Marine Perazić, bio producent grupe „Instant Karma“, a jedno vrijeme bavio se i prodajom muzičkih izdanja.
Posebnu vezu imao je s „Bijelim dugmetom“, čiji je bio dugogodišnji saradnik i veliki poznavalac njihovog rada.
Najznačajniji dio njegovog rada nastao je u kasnijim godinama, kada je svoje ogromno znanje pretočio u knjige i dokumentarne projekte. Napisao je biografiju „Bijelog dugmeta“ „Šta bi dao da si na mom mjestu“, knjigu o Margiti Stefanović „Magi – Kao da je bila nekad“, kao i djelo o novom valu „Bunt dece socijalizma“.
Posebno mjesto u njegovom opusu zauzima dokumentarni serijal „Rockovnik“, kroz koji je u četrdeset epizoda predstavio historiju jugoslavenskog rocka. Radio je i na projektima posvećenim „Ekatarini Velikoj“ i „Bajagi“, čime je dodatno doprinio očuvanju muzičke baštine prostora bivše Jugoslavije.
Vesića je karakterisala otvorenost i spremnost da govori i o manje lijepim stranama scene koju je toliko dobro poznavao. Nije bio sklon idealiziranju prošlosti niti je nekritički veličao muziku svoje generacije.
Govorio je o nedostatku muzičkog znanja kod pojedinih novovalnih bendova, ali i o ulozi producenata poput Pika Stančića u oblikovanju njihovog zvuka. Priznavao je i da mu muzika iz tog vremena više ne donosi istu energiju kao nekada.
Ipak, do kraja je ostao vezan za ideju bunta i društvenog angažmana. Njegovom smrću jugoslavenski rock ostao je bez jednog od svojih najupornijih svjedoka, istraživača i čuvara kolektivnog muzičkog sjećanja.