Bivši ukrajinski ambasador u BiH i Hrvatskoj, Oleksandr Levchenko, za “Face.ba” piše o situaciji u Ukrajini, prenoseći aktuelna dešavanja koja su potaknuta ruskom agresijom na Ukrajinu.
“Nekad od 2011. godine, Viktor Orban počeo je plesati čardaš sa novim političkim ortakom Budimpešte – Vladimirom Putinom. U Moskvi su dobro priučili proceduru donošenja odluka u EU i NATO-u i uvijek su željeli imati svog člana u ovim važnim evropskim i euroatlantskim institucijama. Prvo je Moskva pokušala da pridobije političku podršku Rige i Talina preko svoje ruske nacionalne manjine, koja je u velikom broju prisutna u stanovništvu Latvije i Estonije. Ove su dvije zemlje uvele restrikcije pri dobivanju nacionalnog državljanstva; lokalni Rusi su se udomili u ovim zemljama za vrijeme SSSR-a i tokom Ruskog Carstva, a sada ne mogu dobiti državljanstvo bez znanja letonskog i estonskog jezika. Time oni ne mogu biti uključeni u političke procese, birati svoje poslanike u Parlament te imati predstavništvo u Vladi i evropskim institucijama. Doduše, mnogo je etničkih Rusa mlađe generacije ovladalo državnim jezikom, a što je interesantno – većina njih se integrirala u letonsko i estonsko društvo, što je otvorilo mogućnost aktivnog sudjelovanja u evropskim tokovima, a koji nisu bili podudarni u gajenju simpatija prema Moskvi i Ruskoj Federaciji. Osim toga, evropski partneri pažljivo su promatrali da se proruske snage ne bi infiltrirale u unutarnji politički prostor Latvije i Estonije – da ne bi kasnije utjecali na donošenje općeevropskih odluka. Kad je Kremlj shvatio da pokušaj njegove infiltracije preko susjednih Latvije i Estonije nije efikasan, onda je prešao na druge zemlje – nove članice EU i NATO, s ciljem da tamo formira ruski lobi.
Moskva je tradicionalno bila prisutna u Bugarskoj u doba socijalizma, pa je tako i produžila snažno finansiranje lijevih stranaka zemlje, da bi oni kasnije realizirali promoskovske projekte. Istim je smjerom Moskva krenula u Češkoj i Slovačkoj. Ovdje je do 1990. bila stacionirana sovjetska okupatorska vojska i bile sub azirane sovjetske obavještajne službe, koje sui male ogromnu količinu svojih agenata unutar tadašnje Čehoslovačke, uključujući i najviše nivoe. Poslije rascjepa Čehoslovačke i stvaranja zasebnih država, Češke i Slovačke, u januaru 1993., Prag je odlučio da u zemlji napravi političku ilustraciju, gdje su svi bivši visokopozicionirani komunisti ‘odsječeni’ sa političke scene, odnosno nisu više mogli obnašati visoke funkcije u državnim organima. Čak se i u ovom slučaju osjeća utjecaj bivših lijevih komunističkih snaga na visokom političkom nivou.
Slovačka je zaobišla proces ilustracije i proruski kadrovi tu stalno dolaze, uz tajnu pomoć Kremlja, na više državne pozicije. Sa ulaskom Hrvatske u NATO i EU, interes Moskve prema ovoj zemlji isto je bio ojačan. Kremlj je ovdje bacio oko, prije svega, zbog realizacije biznis-projekata, preko kojih se počeo aktivno involvirati u političke tokove zemlje, gradeći proruski lobi na ekonomskom i političkom nivou. Ali najviši moskovski obavještajci uspjeli su prodrijeti u političko i ekonomsko tkivo Mađarske. Poslije povratka Viktora Orbana i njegove stranke na vlast, poslije dugih godina rada u opoziciji, Vladimir Putin, kao iskusni obavještajac, uspio je uspostaviti direktni kontakt sa novim-starim mađarskim premjerom i krenuli su skupa plesati politički čardaš, gdje se odnekud u orkestru pojavila ruska balalajka. Orban pleše i zadovoljan je jer misli kako ispunjava nacionalni ples, ali ne primjećuje da su muzičari Rusi, i to iz različitih obavještajnih agencija. Moskva je od 2011. godine finansijski podržavala Orbana, a on se poslije dobivanja predizbornih utrka oduživao pojačanom ekonomskom saradnjom. Tako je gotovo čitav energetski kompleks Mađarske sada pod ruskom kontrolom. Rusija potpuno kontrolira atomsku energetiku jer je sagradila NE ‘Pakš’. Orban govori Briselu da je primoran sarađivati sa Moskvom uprkos postojećim sankcijama EU, a ustvari je Budimpešta sama stavila sebe u poziciju potpune zavisnosti od Ruske Federacije. Za takve nesmotrene odluke Rusi su masno platiti visokopozicioniranim mađarskim političarima… a treba odraditi dobiveni ruski novac. Tako polako mađarski čardaš u toku plesa prelazi u ruski, tačnije kalinku. Kako se kaže: Ko plaća, taj i naručuje muziku. Ali u toku ruske invazije na Ukrajinu, Brisel i Washington nisu željni da non-stop slušaju rusku kalinku, koju službena Budimpešta sve dosad zove čardaš. Sada Američki kongres sprema lične sankcije proruskim mađarskim političarima. To nije nezavisna mađarska politika, kako to želi predstaviti ministar vanjskih poslova Szijjarto, koji kaže da Mađarska nije kolonija, pa tako i odlučuje sama šta da radi. Mađarska je bila već sovjetskom kolonijom od 1945. do 1990., a sada je postala advokatom ruske politike u Evropi. Znamo da advokatski posao nije besplatan. Ali Budimpešta mora biti svjesna da u slučaju pada Ukrajine ruski vojnik može doći i na mađarski teren kao i 1945. godine. Da bi ga vratila kući, Mađarskoj je prošlog puta trebalo dugih 45 godina.”